മറ്റൊരു വൃശ്ചികമാസം കൂടി വന്നിരിക്കുന്നു. എവിടേയും അയ്യപ്പന്മാരുടെ തിരക്കാണു്. മതമൈത്രിയോടൊപ്പം കറതീര്ന്ന ഭക്തിയുടേയും മാസമാണു് വൃശ്ചികം.
ശബരിമലയിലേക്കു് നീങ്ങുന്ന അയ്യപ്പന്മാരെ കാണുമ്പോള് എനിക്കു് രൂപേഷിനെ ഓര്മ വരും. അവന്റെ കഥയാവട്ടെ ഇത്തവണ.
മദിരാശിയില് എന്റെയൊപ്പം ജോലിയെടുക്കുകയായിരുന്നു രൂപേഷ്. കണ്ണൂര് സ്വദേശിയാണു്. കണ്ണൂരുകാരില് പൊതുവെ കണ്ടിട്ടുള്ള ആത്മാര്ത്ഥതയും സ്നേഹവും വേണ്ടുവോളമുള്ള ഒരു നല്ല ചെറുപ്പക്കാരന്. കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. അതിനുള്ള പ്രായമായിട്ടില്ല.
പ്രധാന സമയംകൊല്ലി പരിപാടി ആപ്പീസില് വന്നു് ജോലി ചെയ്യലാണു്. ശനിയെന്നോ ഞായറെന്നോ പകലെന്നോ രാത്രിയെന്നോ നോക്കാതെ പണിയെടുക്കും. ഇതൊന്നും ആരും നിര്ബന്ധിച്ചു് ചെയ്യിക്കുന്നതല്ല. സ്വന്തം താല്പര്യപ്രകാരം ചെയ്യുന്നതാണു്.
തുല്യശുഷ്കാന്തിയോടെ പരിപാലിച്ചു കൊണ്ടുനടക്കുന്ന രണ്ടു് ശീലമാണു് സിഗററ്റുവലിയും കള്ളുകുടിയും. പുകവലിക്കു് നിയത്രണം ഏര്പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത കാലമാണ്. അതുകൊണ്ടു് പുകവലി നിര്ബാധം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെ സഹവാസം നിമിത്തം ഏതാണ്ടെന്നും കള്ളുകുടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിവാഹിതന്. വീട്ടില് നിന്നു് വിട്ടുനില്ക്കുന്നു. സോഫ്റ്റ്വെയറിലായതുകൊണ്ടു് ഇഷ്ടമ്പോലെ കാശും. പുകവലിയും കള്ളുകുടിയും തകൃതിയായി പോകുന്നു.
ഇത്തരക്കാര്ക്കു് കാണുന്ന മറ്റു പ്രത്യേകതകള് രൂപേഷിനുമുണ്ടായിരുന്നു. കൃത്യസമയത്തു് ആപ്പീസില് വരിക എന്നൊരു ഏര്പ്പാടില്ല. ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് പതിവില്ല. അലസമായ വസ്ത്രധാരണരീതി. തോന്നിയപോലെ വളരുന്ന തലമുടി. ഷൂ ധരിക്കുന്ന സ്വഭാവമില്ല; ചെരുപ്പാണു് ധരിക്കുക.
എന്നാല് ആപ്പീസിലെത്തി കമ്പ്യൂട്ടര് ഓണ് ചെയ്താല് ജോലി, സിഗററ്റുവലി എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു കാര്യങ്ങളില് മാത്രമാണു് ശ്രദ്ധ എന്നതുകൊണ്ടു് രൂപേഷിനെ തിരുത്താന് അധികമാരും ശ്രമിക്കാറില്ല; ഞങ്ങള് ചുരുക്കം ചില മലയാളി സുഹൃത്തുക്കളൊഴികെ.
ഞാനും സജീവും ജോസഫും ജോര്ജ്ജും ജഗദീഷും ഹരിഗോപനും ഒക്കെ രൂപേഷിന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന മലയാളികളാണു്. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം പുകവലിയെങ്കിലും നിര്ത്താന് ഞങ്ങളെന്നും അവനെ നിര്ബന്ധിക്കും. ഞാനും ജോസഫും അവന്റെ കയ്യില് സിഗററ്റു കണ്ടാല് പിടിച്ചുവാങ്ങി നിലത്തിട്ടു് ചവിട്ടിയരക്കും. അതുകൊണ്ടു് ഞാന് കാണാതെ ഒളിച്ചും പാത്തുമാണു് അവന്റെ സിഗററ്റുവലി.
അങ്ങിനെ ആ ശബരിമല സീസണ് എത്താറായി. ഞങ്ങള് രൂപേഷിനോടു് മാലയിടാന് പറഞ്ഞു. ഒന്നുമല്ല, കുറച്ചുദിവസത്തേക്കെങ്കിലും ചീത്തസ്വഭാവങ്ങള് മാറ്റിവെക്കുമല്ലൊ. ആദ്യമൊക്കെ "ഏയ് പറ്റില്ല" എന്നുപറഞ്ഞു് ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നു.
എന്നാല് ഒരു ദിവസം ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു് രൂപേഷ് മാലയിട്ടു. പിന്നീടാണു് ആ രഹസ്യം മൂപ്പര് വെളിപ്പെടുത്തിയതു്. വീട്ടുകാരും അവനെ മാലയിടാന് നിര്ബന്ധിച്ചുവത്രെ. എന്തോ നേര്ച്ച നേര്ന്നെന്നോ മറ്റോ ആണു് കാരണം. അങ്ങിനെ ഗത്യന്തരമില്ലാതെയാണു് മാലയിട്ടതു്. നേര്ച്ചയുടെ ഒരു വ്യവസ്ഥ 41 ദിവസത്തെ വ്രതാചരണമായതുകൊണ്ടു് ആളിപ്പൊ വളരെ നീറ്റ് ആണു്.
എന്തൊരു മാറ്റമായിരുന്നു പിന്നീടങ്ങോട്ടു്!. രാവിലെ അഞ്ചരക്കു് എന്നുമെഴുന്നേല്ക്കും. ഉടനെ കുളി. അമ്പലത്തില് പോയി പ്രാര്ത്ഥിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞു് പ്രാതല്. പിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതുകൊണ്ടു് നേരെ ആപ്പീസിലേക്കു്. കൃത്യം 9 മണിക്കു് ആള് ഹാജര്. ഇടക്കു് സിഗററ്റുവലിക്കു് സ്കോപ്പില്ലാത്തതുകൊണ്ടു് ഒരു ചായ മാത്രം പത്തരക്കു് കഴിക്കും. പന്ത്രണ്ടരക്കു് ശരവണഭവനില് ഊണു്. തിരിച്ചുവരുന്ന വഴി ബീഡി-സിഗററ്റു്-മുറുക്കാന് കടയിലേക്കു് മനഃപൂര്വം നോക്കാതെ നടക്കും. അഥവാ നോക്കിപ്പോയാല് ഒരു നെടുവീര്പ്പിടും. തലതാഴ്തി വീണ്ടും നടക്കും.
ആദ്യമാദ്യം വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു രൂപേഷിനു്. സിഗററ്റുവലിയുടെ നേരമായാല് വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടം. പോരാത്തതിനു് സ്ഥിരം സഹവലിയന്മാരായ ടോണി, കനകഭാസ്കര് മുതലായവര് പോക്കറ്റില് തട്ടിക്കൊണ്ടു് എഴുന്നേറ്റു പുറത്തുപോകുമ്പോള് നിരാശ. ഊണു കഴിഞ്ഞു പുറത്തു വരുമ്പോള് ഓരോരുത്തര് നിന്നു് സിഗററ്റു വലിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള് വായില് വെള്ളം നിറയുന്നത്രെ. വീട്ടിലെത്തിയാലാണു് കൂടുതല് കഷ്ടം. സഹമുറിയന്മാര്ക്കു് കള്ളു് ഏരെ പത്ഥ്യമാണു്. അവര് എന്നും മുറതെറ്റാതെ പരിശീലിക്കുകയും ചെയ്യും.
"എനിക്കു് പെരാന്തായിട്ടു് വയ്യ!"
പക്ഷെ ഏറെ താമസിയാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ തരണം ചെയ്യാന് രൂപേഷ് പഠിച്ചു. നേരത്തെ എഴുന്നേല്ക്കാന് തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടു് നേരത്തെ വിശക്കും. അങ്ങിനെ കൃത്യസമയത്തു് ഭക്ഷണം സാധാരണയില് കൂടുതല് കഴിക്കും. അതോടെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെട്ടു. സമയാസമയത്തു് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതുകൊണ്ടു് കള്ളുകുടിക്കാനുള്ള ആസക്തി കുറഞ്ഞു. പുകവലി ഒഴിവാക്കിയതുകൊണ്ടു് നാവിനു് രുചി വീണ്ടും വന്നു.
എന്തോ കാരണങ്ങളാല് 41 ദിവസം വ്രതം കഴിഞ്ഞും രൂപേഷിനു് മലകയറാനായില്ല. നാട്ടില് നിന്നുള്ള ഒരു സംഘത്തിന്റെ കൂടെയാണു് കെട്ടുനിറയും ടെമ്പോ യാത്രയും മറ്റും. അവരുടെ യാത്ര നീണ്ടു. ഒരു രണ്ടു് മാസത്തെ വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിനു ശേഷമാണു് ശബരിമല യാത്ര ശരിയായതു്.
കുളിച്ചു ശുദ്ധനായി, ഭക്തരില് ഭക്തനായി രൂപേഷ് മലചവിട്ടി. കാട്ടിലെ യാത്ര മനസ്സിനു് കുളിരേകി. മലദര്ശനം ആശങ്കകളകറ്റി. പതിനെട്ടാംപടി പുത്തനുണര്വു് നല്കി. സ്വാമിദര്ശനം അതിരില്ലാത്ത സന്തോഷം നല്കി.
തിരികെ മലയിറങ്ങുമ്പോള് രൂപേഷിന്റെ മനസ്സു് ശാന്തമായിരുന്നു. ടെമ്പോയില് തിരിച്ചുകയറി നാട്ടിലേക്കു് യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോഴും ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
അതായതു്, പോകുന്ന വഴിക്കു് ആ ബോര്ഡ് കാണുന്ന വരെ:
'ബാര്'
"വണ്ടി നിറുത്തിയാട്ടേ!" അതൊരു അലര്ച്ചയായിരുന്നു!
സഡന് ബ്രേക്കിട്ടു് വണ്ടി നിന്നു. സകലരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. രൂപേഷിന്റെ മുഖത്തു് ജെറിയെ കണ്ട ടോമിന്റെ ഭാവം.
"ആടെ നിന്നാള. ഞാനൊന്നു് പോയിറ്റ് ഇപ്പൊ വെരാം"
പിന്നെ ഒരോട്ടമായിരുന്നു. അതവസാനിച്ചതു് ബാര് കൌണ്ടറില്. കൌണ്ടറില് ഇടിച്ചു് നില്പ്പുറപ്പിച്ച ആളെ അത്ഭുതത്തോടെ ബാര്ടെണ്ടര് നോക്കുമ്പോള് രൂപേഷ് പാരവശ്യത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു.
"ഒരു ലാര്ജ്. സോഡ വേണ്ട"
ബാറുകാരനു് സംശയം.
"സര്, പാര്സലാണോ? മറ്റാര്ക്കെങ്കിലുമാണോ?"
"സംശയം വേണ്ട. നിക്കു് തന്ന്യാ"
"എങ്കി സ്വാമി ആ മാല ഊരിക്കോളു. അതിട്ടിട്ടു് വേണ്ട. ഓരോ ആചാരങ്ങളേ മ്മളായിറ്റ്.."
കേട്ട നിമിഷം തന്റെ കഴുത്തിലെ മാലയൂരി പോക്കറ്റിലിട്ടു് ടപ്പേന്നു് നില്പ്പനടിച്ചു് കാശു് കൌണ്ടറിലടിച്ചു് ചുണ്ടുതുടച്ചു് പഴയപോലെ അതേ സ്പീഡില് ടെമ്പോയില് ഓടിക്കയറി രൂപേഷ് വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്രെ:
"വണ്ടി വിട്ടോളി. നിര്ത്താറായാലു് ഞമ്മളു് പറഞ്ഞോളാ.."
Monday, November 29, 2010
Sunday, October 24, 2010
കണ്ടതും കേട്ടതും അറിഞ്ഞതും - 2
"സുഹൃദ്ബന്ധങ്ങൾ പലതരത്തിലുണ്ടു്. ഇപ്പൊ നമ്മൾ ഊണു് കഴിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നു് വെക്കുക. ഊണു് കഴിക്കാൻ കൂടെ ഒരാൾ വരുന്നു. ഛെ, അയാൾ വരേണ്ടായിരുന്നു, ഒറ്റക്കു് പോകുന്നതായിരുന്നു അതിലും നല്ലതു് എന്നു് തോന്നുന്നതു് ഒരുതരം ബന്ധം. ഉം, കൂടെ വന്നോട്ടെ, ഒറ്റക്കു് കഴിക്കുന്നതിന്റെ മുഷിപ്പു് മാറിക്കിട്ടുമല്ലോ എന്നു തോന്നുന്നതു് വേറൊരു തരം. ഊണുകഴിക്കാൻ കൂടെ വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും വലിയ വ്യത്യാസമില്ല എന്നുള്ളതു് ഇനിയൊരു തരം. ഓ, അവനിത്തിരി വൈകും എന്നു് പറഞ്ഞു; അവനു് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാം; ഇന്നാളു് എനിക്കു് വേണ്ടി അവൻ കാത്തുനിന്നതാണു്. ഇതു് മറ്റൊരു തരം. അവനല്ലേ, എന്നും ഒപ്പം വരുന്നതല്ലേ, ഇന്നൊരു ദിവസം ധൃതികാരണം അവനെ കൂടാതെ ഞാൻ ഊണുകഴിച്ചാലും അവനു് എന്നെ മനസ്സിലാവും എന്നു് ചിന്തിക്കുന്നതു് മറ്റൊരു തരം. ഏയ് അതല്ല, അവൻ കൂടെ വേണം. തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും ശരി, അവനു് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കാം; ഒരുമിച്ചു് ഊണു് കഴിക്കാം എന്നു കരുതുന്നതു് ഇനിയൊരു തരം. പക്ഷെ ഇതിൽ നിന്നൊക്കെ ഉൽകൃഷ്ടം, അവന്റെ കൂടെയേ ഞാൻ ഊണു കഴിക്കൂ; അവനു് വേണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട എന്നു് ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരമത്രേ"
Thursday, September 30, 2010
റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്
അങ്ങിനെ ഈ ബ്ലോഗിനു് ഒരു വയസ്സു തികഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം നേടിയെടുത്ത സുഹൃദ്ബന്ധങ്ങളും അവരിലൂടെ ലഭിച്ച പ്രോൽസാഹനങ്ങളും വളരെ വലുതാണു്. ഓരോരുത്തർക്കും നന്ദി.
ഇത്തവണത്തെ കഥ മറ്റൊരു പിറന്നാളിന്റെയാണു്.
എന്റെ മകൾ ഉറുമ്പിന്റെ ബർത്ത്ഡേ ആയിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിൽ ചെറിയതോതിൽ ആഘോഷമുണ്ടു്. ഫ്ലാറ്റിലുള്ള കുട്ടികളെ മുഴുവൻ വിളിച്ചതുകൂടാതെ ചില കൂട്ടുകാരേയും വിളിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
ബാംഗ്ലൂരിലൊക്കെ പതിവുള്ള ഒരു ചടങ്ങാണു് റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്. ഏതെങ്കിലും ആഘോഷങ്ങൾക്കു് അതിഥികൾ വന്നാൽ സാധാരണ അവർ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. ഇതു്, വരുന്ന അതിഥികൾക്കു് "നിങ്ങൾ വന്നൂലോ, സന്തോഷായിട്ടൊ!" എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു് അങ്ങോട്ടു് കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനമാണു്. റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്.
റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്, ആഘോഷത്തിനു് വരുന്ന കുട്ടികൾക്കു് മാത്രം കൊടുത്താൽ മതി എന്നാണു് വെച്ചതു്.
കഴിയുന്നതും ഒരേ സാധനം തന്നെ - ഇപ്പൊ കളർ പെൻസിലോ പെൻസിൽ സെറ്റോ നല്ല റബ്ബർ പന്തോ ഒക്കെയാവാം - വാങ്ങുന്നതാണു് നല്ലതു്. അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ തമ്മിൽ "എനിക്കിതാ കിട്ട്യേ, നിനക്കോ?" എന്നൊരു ചോദ്യം പരസ്പരം ചോദിക്കുകയും "എനിക്കീ പെൻസിൽ വേണ്ട, ദാ അവനു് കൊടുത്തമാതിരി ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് മതി" മുതലായ നിർബന്ധ ബുദ്ധി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അടിപിടി, കരച്ചിൽ മുതലായ ഔപചാരികതകൾ നിർവഹിക്കുകയും ചെയ്യും.
പക്ഷെ ഭാര്യ കുഴിയാന വരുന്ന കുട്ടികളുടെ കൃത്യം എണ്ണവും പ്രായവും അറിയാം എന്നവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ടു് "ഈ പ്രായക്കാർക്കു് ചെറിയ സ്റ്റിക്കർ, ഇത്തിരീങ്കൂടി മുതിർന്നോർക്കു് ചിത്രം വരക്കാനുള്ള പുസ്തകം" എന്നിങ്ങനെ 4-5 ഐറ്റംസ് വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. സുപ്രീം കോടതിയ മറികടന്നു് ഒരു കോടതിയില്ലാത്തതിനാൽ കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തു് വെറുതേ വട്ടം കറക്കി സാരഥിയുടെ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു് കുഴിയാനയും ഉറുമ്പും വരുന്നതു് കാത്തിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്നതിന്റെ അടുത്താണു് ജയനഗർ ബിഗ് ബസാർ. അവിടെ സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ കുറച്ചു വിലക്കുറവുണ്ടു്.
അടുത്തടുത്തായി ബാംഗ്ലൂർ സെൻട്രൽ മാളും വുഡ്ഡീസ് ഹോട്ടലും മണിപ്പാൽ ഹോസ്പിറ്റലും ഉണ്ടെന്നും അവിടെവരുന്നവരൊക്കെ വണ്ടി ഇവിടെ പാർക്ക് ചെയ്യുമെന്നും അറിയാമെങ്കിലും ബിഗ് ബസാറിൽ പാർക്കിംഗ് സൗകര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണു് റോഡിൽ തന്നെ വണ്ടി നിർത്തിയതു്. മറ്റുള്ളവർക്കു് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കേണ്ട എന്നുകരുതി ഒരു പോസ്റ്റിനോടു് ചേർത്തു് റിവേർസ് എടുത്താണു് നിർത്തിയതു്.
സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങിവന്നപ്പോഴേക്കു് രാത്രിയായി. നോക്കുമ്പോഴാണു് പ്രശ്നം.
എന്റെ കാറിനു് തൊട്ടുമുന്നിൽ മറ്റൊരു കാർ.
ഇനിയിപ്പൊ അതെടുക്കാതെ എന്റെ കാർ എടുക്കാൻ പറ്റില്ല. ആ കാറിലാണെങ്കിൽ ആരുമില്ല. ഇനി അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ വരാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല.
ഉറുമ്പിന്റെ പിറന്നാളിനു് വിളിച്ചവരെ ഒക്കെ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. വീട്ടിലേക്കു് ഒന്നു് വിളിച്ചു. ഒന്നൊന്നര മാസമായി കഴുകിയിട്ടില്ലാത്ത കാറിന്റെ പിൻചില്ലു് തുടച്ചു. കുറച്ചുദിവസമായി പ്രവർത്തനരഹിതമായ ബ്രേൿലൈറ്റ് സ്വയം ശരിയായിട്ടില്ലെന്നു് ഉറപ്പുവരുത്തി.
എന്നിട്ടും മറ്റേകാറിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ തിരിച്ചെത്തിയില്ല എന്ന വൈക്ലബ്യത്തിൽ പെട്ടെന്നു് ഇരട്ടിച്ച ദേഷ്യത്തിലാണു് ചാടിക്കേറി ഒരു ടയറിന്റെ കാറ്റഴിച്ചുവിട്ടതു്.
ശൂ്.. എന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചക്രത്തിൽനിന്നു് വായു ബഹിർഗ്ഗമിക്കുന്നതു് ഉറുമ്പിനു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ കൈകൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണു് കുഴിയാന അങ്ങോട്ടു് വന്നതു്.
"നിങ്ങൾക്കെന്താ പ്രാന്താണോ മനുഷ്യാ?"
"പ്രാന്ത് എനിക്കല്ല, ഇവിടെ കാർ നിർത്തിയിട്ടവനാ! വേറൊരാൾക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയിലാണോ കാർ നിർത്തേണ്ടതു്?"
"അതല്ല. ഇനിയിപ്പൊ ഇതിന്റെ ഡ്രൈവർ വന്നാലും ടയർ മാറ്റിയിടാതെ വണ്ടിയെടുക്കാൻ പറ്റുമോ? നിങ്ങളുടെ വിഡ്ഢിത്തം കാരണം ഇപ്പൊ കുറേക്കൂടി സമയം ഇവിടെ കിടക്കാം!"
ഐ? അയ്യോ.. ശരിയാണല്ലോ. ഞാനെന്തൊരു വിഡ്ഢ്യാ! ഇത്ര ആലോചിക്കാനുള്ള ബുദ്ധി എനിക്കുണ്ടായില്ലല്ലോ!
വിയർത്തുപോയതു്, "ഇനിയിപ്പൊ വണ്ടിക്കു് സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കുമൊക്കെ ഉണ്ടോ ആവോ?" എന്നു് കുഴിയാനയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ആത്മഗതം കേട്ടാണു്.
പണ്ടാരം! ഞാനിത്ര വകതിരിവില്ലാത്തവനായിപ്പോയല്ലോ!
ഞാനും കുഴിയാനയും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി നിൽക്കുകയും ഉറുമ്പ് "അച്ഛാ, അമ്മേ, നോക്കു! നിലത്തു് എണീറ്റു് നിൽക്കുകയായിരുന്ന കാർ ഇരുന്നതുപോലെ!" എന്നാഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനിടക്കു് സകല സസ്പെൻസും പൊളിച്ചുകൊണ്ടു് കാറിന്റെ ഉടമസ്ഥനെത്തി.
അയാളെ ഞാൻ ഒന്നു് നോക്കി.
ഒരു 75 വയസ്സ് പ്രായം വരും. ക്ലീൻ ഷേവ്. കട്ടിക്കണ്ണട. കഷണ്ടി തൊട്ടു-തൊട്ടില്ല എന്നമട്ടിൽ തല. നല്ല തേജസ്. പാണ്ഡിത്യം വിളിച്ചോതുന്ന കണ്ണുകൾ. ചുരുക്കത്തിൽ ഒരു ജ്യോതിബസു ലുക്!
"ഓ സോറി. നിങ്ങൾക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടായല്ലോ? ക്ഷമിക്കുട്ടൊ. എന്റെ കൊച്ചുമോനു് വല്ലാത്ത പനി. അവനെ ഡോക്റ്ററെ കാണിക്കാൻ മണിപ്പാൽ ആശുപത്രിയിൽ വന്നതാ. വേറെ സ്ഥലമൊന്നും കിട്ടിയില്ല വണ്ടിയിടാൻ. നേരം വൈകി. ഡോക്റ്റർ പോകുമോ എന്നു പേടിച്ചു. അപ്പോയിന്റ്മെന്റും എടുക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാ ഇത്തിരി സ്ഥലം കണ്ടപ്പൊ വേഗം പാർക്ക് ചെയ്തതു്. നിങ്ങളെത്തിയാൽ വിളിക്കാൻ സൗകര്യത്തിനു് ഞാനെന്റെ ഫോൺ നമ്പർ എഴുതി വൈപ്പറിന്റെ അടിയിൽ വച്ചിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നോ?"
ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു. ഇരുട്ടായതുകൊണ്ടാണു്. പോരാത്തതിനു് ചെറിയൊരു കഷ്ണം കടലാസായിരുന്നു.
"ഞാനുടനെ കാറെടുക്കാം. ഒരു മിനുട്ട്"
വടിവിഴുങ്ങിയ പോലെ നിൽക്കുന്ന എന്നെ മറികടന്നു് കുഴിയാന അയാൾക്കു് "പഞ്ചറായ" ടയർ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. എന്നിട്ടു് ഉറുമ്പിനെ എടുത്തു് കുറച്ചു മാറിനിന്നു. "അച്ഛൻ ചെയ്തതാ!" എന്നു് അവൾ പറയുമോ എന്നു് സംശയിച്ചു, അതുകൊണ്ടു് മാറി നിന്നതാണു് എന്നു് പിന്നീട് പറയുകയും ചെയ്തു.
"അയ്യോ, ഇവിടെ പാർക്ക് ചെയ്യുമ്പൊ പ്രശ്നമില്ലായിരുന്നൂലോ, എന്താണാവൊ പറ്റിയതു?" മുതലായ സംശയപ്രകടനങ്ങൾ അയാൾ നടത്തുന്നതിനിടക്കു് ഞാൻ പതുക്കെ അയാളെ സമീപിച്ചു.
"കാറിൽ സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കുമൊക്കെയുണ്ടല്ലോ?"
"അതൊക്കെയുണ്ടു്. പക്ഷെ എനിക്കു് ടയർ മാറ്റിയിടാൻ വയ്യ. പുറംവേദനയുണ്ടു്. പ്രായമായില്ലേ? മോൻ ഒരു സഹായം ചെയ്യാമോ?"
ആത്മഗതം: മനസ്സിലായി. ഞാൻ ടയർ മാറ്റിയിടണം എന്നു്. അല്ലേ? കശ്മലൻ.
ഉറക്കെ: "ഞാൻ... ടയർ... അ... മാറ്റിയിടാൻ സഹായിക്കാം"
"വേണ്ട മോനെ. ഞാൻ പറയാൻ വന്നതു് അതല്ല. എന്റെ കൊച്ചുമോനെ കണ്ടില്ലേ? അവനു് നല്ല പനിയുണ്ടു്. വിരോധമില്ലെങ്കിൽ അവനെ കുറച്ചുസമയം നിങ്ങളുടെ കാറിലിരുത്തുമോ? അപ്പോഴേക്കു് ഞാൻ പോയി ഒരു മെക്കാനിക്കിനെ കൊണ്ടുവരാം. ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ യാത്ര ചെയ്യരുതെന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതു്. പക്ഷെ നിങ്ങളെ ഇനിയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ വയ്യ. പ്ലീസ്"
ഞാൻ കൊച്ചുമകനെ നോക്കി. മങ്കിക്യാപ്പ് ധരിച്ചു് വാടിയ മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന പയ്യൻ. ഒരു 13-14 വയസ്സുവരും.
എത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ. എന്തൊരു മാന്യൻ. സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അവഗണിച്ചു് ഒരു മെക്കാനിക്കിനെ അന്വേഷിച്ചു് പോകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ അവസ്ഥക്കു് ഞാനല്ലേ കാരണം?
പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധം.
കൊച്ചുമോനെ എന്റെ കാറിൽ ഇരുത്തി. ഓട്ടൊസ്റ്റാൻഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുകയായിരുന്ന മുത്തച്ഛതുല്യനായ ആ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തുചെന്നു് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു.
"വരൂ, ടയർ ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം"
അദ്ദേഹത്തിന്റെ എത്തിർപ്പുകൾ അവഗണിച്ചു് സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കും പുറത്തിറക്കുമ്പോൾ എന്റെയടുത്തു് കുഴിയാന വന്നുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ പരിഹാസമായിരുന്നില്ല. പ്രോത്സാഹനമായിരുന്നു.
എന്റെ റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്.
വാൽ:
" 'താൻ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ താൻ തന്നെ' എന്ന പഴംചൊല്ലിന്റെ അർത്ഥം ഉറുമ്പ് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു് പറ്റിയ അബദ്ധം അവൾക്കു് പറഞ്ഞുകൊടുക്കും"
വവ്വാൽ:
വീട്ടിലെത്തി വണ്ടിനിർത്തി പുറത്തിറങ്ങിയ എന്നെ ഉറുമ്പു് സ്വകാര്യമായി വിളിച്ചു
"അച്ഛാ, അതേയ്... നമ്മുടെ കാറിന്റെ ടയറിലും നമുക്കു് ശൂ ചെയ്യാം?"
സ്തബ്ധനായിനിന്ന എന്റെ ചെവിയിൽ അവൾ തുടർന്നു:
"അമ്മ കാണേണ്ട!"
ഇത്തവണത്തെ കഥ മറ്റൊരു പിറന്നാളിന്റെയാണു്.
എന്റെ മകൾ ഉറുമ്പിന്റെ ബർത്ത്ഡേ ആയിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിൽ ചെറിയതോതിൽ ആഘോഷമുണ്ടു്. ഫ്ലാറ്റിലുള്ള കുട്ടികളെ മുഴുവൻ വിളിച്ചതുകൂടാതെ ചില കൂട്ടുകാരേയും വിളിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
ബാംഗ്ലൂരിലൊക്കെ പതിവുള്ള ഒരു ചടങ്ങാണു് റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്. ഏതെങ്കിലും ആഘോഷങ്ങൾക്കു് അതിഥികൾ വന്നാൽ സാധാരണ അവർ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. ഇതു്, വരുന്ന അതിഥികൾക്കു് "നിങ്ങൾ വന്നൂലോ, സന്തോഷായിട്ടൊ!" എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു് അങ്ങോട്ടു് കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനമാണു്. റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്.
റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്, ആഘോഷത്തിനു് വരുന്ന കുട്ടികൾക്കു് മാത്രം കൊടുത്താൽ മതി എന്നാണു് വെച്ചതു്.
കഴിയുന്നതും ഒരേ സാധനം തന്നെ - ഇപ്പൊ കളർ പെൻസിലോ പെൻസിൽ സെറ്റോ നല്ല റബ്ബർ പന്തോ ഒക്കെയാവാം - വാങ്ങുന്നതാണു് നല്ലതു്. അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ തമ്മിൽ "എനിക്കിതാ കിട്ട്യേ, നിനക്കോ?" എന്നൊരു ചോദ്യം പരസ്പരം ചോദിക്കുകയും "എനിക്കീ പെൻസിൽ വേണ്ട, ദാ അവനു് കൊടുത്തമാതിരി ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് മതി" മുതലായ നിർബന്ധ ബുദ്ധി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അടിപിടി, കരച്ചിൽ മുതലായ ഔപചാരികതകൾ നിർവഹിക്കുകയും ചെയ്യും.
പക്ഷെ ഭാര്യ കുഴിയാന വരുന്ന കുട്ടികളുടെ കൃത്യം എണ്ണവും പ്രായവും അറിയാം എന്നവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ടു് "ഈ പ്രായക്കാർക്കു് ചെറിയ സ്റ്റിക്കർ, ഇത്തിരീങ്കൂടി മുതിർന്നോർക്കു് ചിത്രം വരക്കാനുള്ള പുസ്തകം" എന്നിങ്ങനെ 4-5 ഐറ്റംസ് വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. സുപ്രീം കോടതിയ മറികടന്നു് ഒരു കോടതിയില്ലാത്തതിനാൽ കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തു് വെറുതേ വട്ടം കറക്കി സാരഥിയുടെ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു് കുഴിയാനയും ഉറുമ്പും വരുന്നതു് കാത്തിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്നതിന്റെ അടുത്താണു് ജയനഗർ ബിഗ് ബസാർ. അവിടെ സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ കുറച്ചു വിലക്കുറവുണ്ടു്.
അടുത്തടുത്തായി ബാംഗ്ലൂർ സെൻട്രൽ മാളും വുഡ്ഡീസ് ഹോട്ടലും മണിപ്പാൽ ഹോസ്പിറ്റലും ഉണ്ടെന്നും അവിടെവരുന്നവരൊക്കെ വണ്ടി ഇവിടെ പാർക്ക് ചെയ്യുമെന്നും അറിയാമെങ്കിലും ബിഗ് ബസാറിൽ പാർക്കിംഗ് സൗകര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണു് റോഡിൽ തന്നെ വണ്ടി നിർത്തിയതു്. മറ്റുള്ളവർക്കു് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കേണ്ട എന്നുകരുതി ഒരു പോസ്റ്റിനോടു് ചേർത്തു് റിവേർസ് എടുത്താണു് നിർത്തിയതു്.
സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങിവന്നപ്പോഴേക്കു് രാത്രിയായി. നോക്കുമ്പോഴാണു് പ്രശ്നം.
എന്റെ കാറിനു് തൊട്ടുമുന്നിൽ മറ്റൊരു കാർ.
ഇനിയിപ്പൊ അതെടുക്കാതെ എന്റെ കാർ എടുക്കാൻ പറ്റില്ല. ആ കാറിലാണെങ്കിൽ ആരുമില്ല. ഇനി അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ വരാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല.
ഉറുമ്പിന്റെ പിറന്നാളിനു് വിളിച്ചവരെ ഒക്കെ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. വീട്ടിലേക്കു് ഒന്നു് വിളിച്ചു. ഒന്നൊന്നര മാസമായി കഴുകിയിട്ടില്ലാത്ത കാറിന്റെ പിൻചില്ലു് തുടച്ചു. കുറച്ചുദിവസമായി പ്രവർത്തനരഹിതമായ ബ്രേൿലൈറ്റ് സ്വയം ശരിയായിട്ടില്ലെന്നു് ഉറപ്പുവരുത്തി.
എന്നിട്ടും മറ്റേകാറിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ തിരിച്ചെത്തിയില്ല എന്ന വൈക്ലബ്യത്തിൽ പെട്ടെന്നു് ഇരട്ടിച്ച ദേഷ്യത്തിലാണു് ചാടിക്കേറി ഒരു ടയറിന്റെ കാറ്റഴിച്ചുവിട്ടതു്.
ശൂ്.. എന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചക്രത്തിൽനിന്നു് വായു ബഹിർഗ്ഗമിക്കുന്നതു് ഉറുമ്പിനു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ കൈകൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണു് കുഴിയാന അങ്ങോട്ടു് വന്നതു്.
"നിങ്ങൾക്കെന്താ പ്രാന്താണോ മനുഷ്യാ?"
"പ്രാന്ത് എനിക്കല്ല, ഇവിടെ കാർ നിർത്തിയിട്ടവനാ! വേറൊരാൾക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയിലാണോ കാർ നിർത്തേണ്ടതു്?"
"അതല്ല. ഇനിയിപ്പൊ ഇതിന്റെ ഡ്രൈവർ വന്നാലും ടയർ മാറ്റിയിടാതെ വണ്ടിയെടുക്കാൻ പറ്റുമോ? നിങ്ങളുടെ വിഡ്ഢിത്തം കാരണം ഇപ്പൊ കുറേക്കൂടി സമയം ഇവിടെ കിടക്കാം!"
ഐ? അയ്യോ.. ശരിയാണല്ലോ. ഞാനെന്തൊരു വിഡ്ഢ്യാ! ഇത്ര ആലോചിക്കാനുള്ള ബുദ്ധി എനിക്കുണ്ടായില്ലല്ലോ!
വിയർത്തുപോയതു്, "ഇനിയിപ്പൊ വണ്ടിക്കു് സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കുമൊക്കെ ഉണ്ടോ ആവോ?" എന്നു് കുഴിയാനയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ആത്മഗതം കേട്ടാണു്.
പണ്ടാരം! ഞാനിത്ര വകതിരിവില്ലാത്തവനായിപ്പോയല്ലോ!
ഞാനും കുഴിയാനയും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി നിൽക്കുകയും ഉറുമ്പ് "അച്ഛാ, അമ്മേ, നോക്കു! നിലത്തു് എണീറ്റു് നിൽക്കുകയായിരുന്ന കാർ ഇരുന്നതുപോലെ!" എന്നാഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനിടക്കു് സകല സസ്പെൻസും പൊളിച്ചുകൊണ്ടു് കാറിന്റെ ഉടമസ്ഥനെത്തി.
അയാളെ ഞാൻ ഒന്നു് നോക്കി.
ഒരു 75 വയസ്സ് പ്രായം വരും. ക്ലീൻ ഷേവ്. കട്ടിക്കണ്ണട. കഷണ്ടി തൊട്ടു-തൊട്ടില്ല എന്നമട്ടിൽ തല. നല്ല തേജസ്. പാണ്ഡിത്യം വിളിച്ചോതുന്ന കണ്ണുകൾ. ചുരുക്കത്തിൽ ഒരു ജ്യോതിബസു ലുക്!
"ഓ സോറി. നിങ്ങൾക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടായല്ലോ? ക്ഷമിക്കുട്ടൊ. എന്റെ കൊച്ചുമോനു് വല്ലാത്ത പനി. അവനെ ഡോക്റ്ററെ കാണിക്കാൻ മണിപ്പാൽ ആശുപത്രിയിൽ വന്നതാ. വേറെ സ്ഥലമൊന്നും കിട്ടിയില്ല വണ്ടിയിടാൻ. നേരം വൈകി. ഡോക്റ്റർ പോകുമോ എന്നു പേടിച്ചു. അപ്പോയിന്റ്മെന്റും എടുക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാ ഇത്തിരി സ്ഥലം കണ്ടപ്പൊ വേഗം പാർക്ക് ചെയ്തതു്. നിങ്ങളെത്തിയാൽ വിളിക്കാൻ സൗകര്യത്തിനു് ഞാനെന്റെ ഫോൺ നമ്പർ എഴുതി വൈപ്പറിന്റെ അടിയിൽ വച്ചിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നോ?"
ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു. ഇരുട്ടായതുകൊണ്ടാണു്. പോരാത്തതിനു് ചെറിയൊരു കഷ്ണം കടലാസായിരുന്നു.
"ഞാനുടനെ കാറെടുക്കാം. ഒരു മിനുട്ട്"
വടിവിഴുങ്ങിയ പോലെ നിൽക്കുന്ന എന്നെ മറികടന്നു് കുഴിയാന അയാൾക്കു് "പഞ്ചറായ" ടയർ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. എന്നിട്ടു് ഉറുമ്പിനെ എടുത്തു് കുറച്ചു മാറിനിന്നു. "അച്ഛൻ ചെയ്തതാ!" എന്നു് അവൾ പറയുമോ എന്നു് സംശയിച്ചു, അതുകൊണ്ടു് മാറി നിന്നതാണു് എന്നു് പിന്നീട് പറയുകയും ചെയ്തു.
"അയ്യോ, ഇവിടെ പാർക്ക് ചെയ്യുമ്പൊ പ്രശ്നമില്ലായിരുന്നൂലോ, എന്താണാവൊ പറ്റിയതു?" മുതലായ സംശയപ്രകടനങ്ങൾ അയാൾ നടത്തുന്നതിനിടക്കു് ഞാൻ പതുക്കെ അയാളെ സമീപിച്ചു.
"കാറിൽ സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കുമൊക്കെയുണ്ടല്ലോ?"
"അതൊക്കെയുണ്ടു്. പക്ഷെ എനിക്കു് ടയർ മാറ്റിയിടാൻ വയ്യ. പുറംവേദനയുണ്ടു്. പ്രായമായില്ലേ? മോൻ ഒരു സഹായം ചെയ്യാമോ?"
ആത്മഗതം: മനസ്സിലായി. ഞാൻ ടയർ മാറ്റിയിടണം എന്നു്. അല്ലേ? കശ്മലൻ.
ഉറക്കെ: "ഞാൻ... ടയർ... അ... മാറ്റിയിടാൻ സഹായിക്കാം"
"വേണ്ട മോനെ. ഞാൻ പറയാൻ വന്നതു് അതല്ല. എന്റെ കൊച്ചുമോനെ കണ്ടില്ലേ? അവനു് നല്ല പനിയുണ്ടു്. വിരോധമില്ലെങ്കിൽ അവനെ കുറച്ചുസമയം നിങ്ങളുടെ കാറിലിരുത്തുമോ? അപ്പോഴേക്കു് ഞാൻ പോയി ഒരു മെക്കാനിക്കിനെ കൊണ്ടുവരാം. ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ യാത്ര ചെയ്യരുതെന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതു്. പക്ഷെ നിങ്ങളെ ഇനിയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ വയ്യ. പ്ലീസ്"
ഞാൻ കൊച്ചുമകനെ നോക്കി. മങ്കിക്യാപ്പ് ധരിച്ചു് വാടിയ മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന പയ്യൻ. ഒരു 13-14 വയസ്സുവരും.
എത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ. എന്തൊരു മാന്യൻ. സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അവഗണിച്ചു് ഒരു മെക്കാനിക്കിനെ അന്വേഷിച്ചു് പോകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ അവസ്ഥക്കു് ഞാനല്ലേ കാരണം?
പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധം.
കൊച്ചുമോനെ എന്റെ കാറിൽ ഇരുത്തി. ഓട്ടൊസ്റ്റാൻഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുകയായിരുന്ന മുത്തച്ഛതുല്യനായ ആ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തുചെന്നു് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു.
"വരൂ, ടയർ ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം"
അദ്ദേഹത്തിന്റെ എത്തിർപ്പുകൾ അവഗണിച്ചു് സ്റ്റെപ്പിനിയും ജാക്കും പുറത്തിറക്കുമ്പോൾ എന്റെയടുത്തു് കുഴിയാന വന്നുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ പരിഹാസമായിരുന്നില്ല. പ്രോത്സാഹനമായിരുന്നു.
എന്റെ റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റ്.
വാൽ:
" 'താൻ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ താൻ തന്നെ' എന്ന പഴംചൊല്ലിന്റെ അർത്ഥം ഉറുമ്പ് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു് പറ്റിയ അബദ്ധം അവൾക്കു് പറഞ്ഞുകൊടുക്കും"
വവ്വാൽ:
വീട്ടിലെത്തി വണ്ടിനിർത്തി പുറത്തിറങ്ങിയ എന്നെ ഉറുമ്പു് സ്വകാര്യമായി വിളിച്ചു
"അച്ഛാ, അതേയ്... നമ്മുടെ കാറിന്റെ ടയറിലും നമുക്കു് ശൂ ചെയ്യാം?"
സ്തബ്ധനായിനിന്ന എന്റെ ചെവിയിൽ അവൾ തുടർന്നു:
"അമ്മ കാണേണ്ട!"
Subscribe to:
Posts (Atom)
